Ψηλάφισα στις φυλλωσιές των ονείρων,
για ν’ αντικρύσω το φως.
Δε δίστασα να αποσιωπήσω
τις εσωτερικές εκρήξεις,
θυμού και θυσίας.
Πλήξη με τα τετριμμένα
στις παρυφές χαμηλών οριζόντων.
Το αχ ξεσπάει στις ακτές
κι όμως καταφθάνει πνιγμένο,
χωρίς ούτε ένα χάδι τ’ ανέμου
να προμηνύει την ύπαρξη του.
Το αχ αποτυπώνεται στην άμμο
απαλά και αθόρυβα…
Το ερώτημα είναι…
Γιατί δεν μπορεί να το σβήσει κανένα κύμα;
Συνυφασμένη ύπαρξη
μιας αλλοτριωμένης επιθυμίας.
Αντάμωμα στον περίγυρο
ενός παρεξηγημένου αυτοσκοπού.
Αγορεύεις για τη ζωή,
ενώ στο ενδοκάρδιο κτυπάει αργά
η προειδοποίηση του τέλους.
Ποιανού τέλους;
Μα της μονόπτερης σιγής φυσικά.
Διαρροές.
Διακτινισμός προς πάσα κατεύθυνση.
Αναμονή ανασυγκρότησης.
Το σύμπαν δε συνθηκολογεί.
Ενεργεί κατά το δοκούν…
Ένα απλό φύσηγμα αρκεί,
για να σβήσει η μικρή σπίθα φωτός
που τόλμησε να γεννηθεί
δειλά-δειλά στο σκοτάδι…
Πάλι σιγή.
Υγρή έκταση.
Χωρίς ακτογραμμές και αγκυροβόλια.
Ανάλατοι σταλακτίτες της στιγμής.
Θέλω να γίνω πάλι θάλασσα…
Επιφύλαξη στα προκείμενα
μιας εμπεριστατωμένης μνήμης…
Αναζήτησες τις βουβές ματιές
που σε σημάδεψαν
στα χρόνια της αλμύρας…
Φτερουγίζουν σα διάφανες ζωγραφιές,
στολίζοντας άδειες κάμαρες…
Στυφή η γεύση της σελίδας
που γύρισε στον ανελέητο άνεμο,
θολό το τοπίο της φλεγόμενης άμμου…
Δε σ’ αφήνει να δεις,
δε σ’ αφήνει να γράψεις.
Κι όμως, τίποτα δε σβήνεται…
Στου αλαφιασμένου δειλινού
το προσπέρασμα
ντύνονται
στα μαβιά και στα μελένια
οι στέγες των σπιτιών…
Φωνές παιδιών
που παίζουν ανελέητα
μπάλα με τους κάδους
ακούγονται στο βάθος…
Το σούρουπο
γλιστράει απαλά
στις γειτονιές των ανθρώπων
και σχηματίζει φωτοστέφανα
πάνω από τα κουρασμένα πρόσωπα…
Στις καρδιές και στα ύψη
πλαγιάζουν της νύχτας οι σκιές,
ενώ βραδιάζει και πάλι
στ’ απύθμενα
το δικό μας χθες…
Ξεχασμένα φεγγάρια
κι αλλοιώτικες συναλλαγές…
Ξαγρύπνησες
στο πλατύσκαλο
περιμένοντας την καληνύχτα,
μα σε πρόλαβε η αυγή…
Αντίλαλος τα όνειρα μας
κι εμείς καθρέπτες
που δε σπάνε…
Παράγουμε τα αντίγραφα
των προδιαγεγραμμένων
και μετά αναρωτιόμαστε
για την αυθεντικότητα του βίου…
Τι ειρωνία…
Κι ας μην έχουμε φτάσει ακόμη
ούτε στου δρόμου τα μισά…
Συναπάντημα στο σιγανό
κτύπημα της βροχής…
Σταθερή εγγύηση
η αστάθεια των καιρών
και τίποτα άλλο…
Νομίζω ότι άκουσα μία φωνή…
Ίσως ήταν η στιγμή
που κτιζόντουσαν οι γέφυρες
και καμία δύναμη
δεν μπορούσε να μας απομακρύνει…
Όταν περάσεις την όχθη,
το απέναντι γίνεται εδώ…
Αφετηρία στο μηδέν
και κατάληξη
στο γνωστό άγνωστο…
Κυπαρισσόβουνα
και πορφυρά καλοκαίρια…
Οραματίστηκες το αύριο
κι ένα σμήνος
από μαύρα πουλιά
πέρασε βιαστικά
αφήνοντας πίσω του
ασχημάτιστα σύννεφα
στο χρώμα της στάχτης.
Σαπιοκάραβα
μιας ξεχασμένης
εποχής ονείρου.
Κρυφοχαμόγελα
πίσω από φινιστρίνια
ενός ταξιδιού
που δεν πρόλαβε
να φτάσει
στον προορισμό του.
Γαληνεμένα φαντάσματα
εν χορώ.
Τελείωσε.
Ο εφιάλτης τελείωσε.
Περιμένουμε
την έξοδο των ηρώων.
Ασυγκράτητη
η φοβική προαίσθηση
του αγνώστου.
Χαϊδολόγημα
στις άκρες των δακτύλων.
Φτερωτό άγγιγμα
τρυφερής στιγμής
επιδρά ως ξύπνημα από
τη χειμερία νάρκη.
Καταλύτης ανέγερσης
και συνέχισης της πορείας.
Εις υγείαν της Επαύριον!
Φεγγαρένια βραδιά,
βροχερό καλοκαίρι,
προσγείωση στα αξημέρωτα
στο καταφύγιο ενός περιπλανώμενου.
Τρένα κι άλλα τρένα…
Στο σκληρό παραβάν που χωρίζει
το ασύγκριτο χάος ανισότητας και δικαίου,
κουλουριάστηκε το όνειρο σα νεροφίδι
σε μια άκρη υγρή και ανώφελη…
Χείμαρρος των περαστικών τα βήματα…
Λοξοκοίταζαν χωρίς να παρεκκλίνουν της πορείας
κι ο κοιμώμενος τη ματιά σα μαχαίρι ταξίδευε,
κόβοντας φέτες τον άνεμο της αργόσυρτης αυγής…
Ξεθωριασμένος υπνόσακος αντί για κεραμίδι,
ταλαντεύτηκε η ύπαρξη κι αναστέναξε
πριν αλλάξει μεριά.
Καλημέρα ζωή, καλημέρα…
Υ. Γ. Αφιερωμένο στον άστεγο κύριο της γειτονιάς μου…
Περασμένης νυκτός το κατάλοιπο…
Παραλλήλως αντίθετα κτυπάνε οι ρυθμοί.
Το παιχνίδισμα της νιότης
που αντιστέκεται στο ικρίωμα του χρόνου.
Παραδίδομαι στο λαμπύρισμα του ήχου
και επιπλέω σε λιμνούλες σιωπής.
Όλα διπλά τα όνειρα μας,
καθρεπτίζονται σε ένα δάκρυ σκονισμένο.
Δε σε θέλω δεμένο…
Κάπου ελεύθερα, δως μου
απ’ το αίμα του κόσμου,
πότισε με, κρασί.
Υπάρχουν μέρες…
στα πρόθυρα τρικυμιακής έκρηξης,
ρέει ο στίχος και ακροστάζει από τα δάχτυλα,
υπενθυμίζοντας μου την αποστολή μου
σε αυτό τον πλανήτη…
(Ω φαντασία μου τρισμέγιστη..!)
Μετά νυχτώνει.
Παύουν οι ήχοι να είναι αιχμηροί,
ένα πέπλο σιωπής με περικλείει
κι αρχίζω να γράφω…
Βάζω σε σειρά τις λέξεις
και τις κοιτάζω εκ του μακρόθεν.
Νέα τάξις πραγμάτων,
επανεκκίνηση πορείας,
απλοποίηση της λογικής.
Φράσεις ατίθασες,
χωρίς αρχή και τέλος,
χωρίς σημεία στίξης,
κάπως δυσνόητες ακόμη και για τη γράφουσα.
Όταν όμως, επανέρχομαι σε δεύτερη ανάγνωση,
τρομάζω με τα βαθύτατα των βαθυτέρων
που εξωτερικεύονται αυτόνομα
χωρίς την άδεια μου.
Σα μία αέναη αγγελιοφόρος,
όχι μόνο των ανθρωπίνων μηνυμάτων,
μα ολόκληρου του περιλάλητου σύμπαντος…
Δεν το επιλέγεις, σ’ επιλέγει.
Σου επιβάλλεται
από τη φύση την ίδια…
Κι αν κάποτε το αγνοήσεις,
σ’ εκδικείται βάναυσα,
αναγκάζοντας σε να αναθεωρήσεις.
Αν ο ακούσιος ευαίσθητος δέκτης
όλης αυτής της ενέργειας,
δε μετατρέπεται
ανά τακτά διαστήματα σε πομπό,
διακτινίζοντας την αύρα προς τα έξω,
τότε θα υπάρχουν πάντα μέρες,
όπου ο στίχος θα φουρτουνιάζει στο είναι
απειλώντας να καταβυθίσει εαυτόν
κάτω από το ασυγκράτητο υπερχείλισμα του.
Σα μία αέναη αγγελιοφόρος,
όχι μόνο των ανθρωπίνων μηνυμάτων,
μα ολόκληρου του περιλάλητου σύμπαντος…
Δεν το επιλέγεις, σ’ επιλέγει.
Σου επιβάλλεται
από τη φύση την ίδια…
Αντιστρεφόμενη ορμή,
συγχώρεση στο μεταίχμιο
κι άφεση διλημμάτων…
Ξεπέρασες τον άνεμο της άμπωτης
και τώρα αναζητάς τη στιγμή
της διάσπαρτης γνώσης.
Ένας μεσσίας εκτός φυσικού πλαισίου,
ταγμένος εξ αρχής
στο ένστικτο των πρωτόπλαστων
μιας περιχαρακωμένης μνήμης.
Σαν ένα μαρμάρινο χτυποκάρδι των αιώνων…
Πού ήσουν κρυμμένο τόσα χρόνια;
Έψαχνες διέξοδο να αναδυθείς
και να με πνίξεις
στην ομορφότερη θλίψη
που γνώρισε η γλύκα…
Ονειρωδεία μεγαλόπνοη!
Αθανάτων ζήση…
Προγονική διαίσθηση
και ιστορικό καρτέρι.
Ενέδρα πίσω από φύκια και όστρακα,
μέσα στα δίκτυα αλιευτικού,
ψάρια που λαχταράνε
εισπνέοντας οξυγόνο.
Μικρή παύση στο αδιέξοδο
της διψασμένης μου πηγής,
της διαχρονικής μου ουτοπίας…
Ψυχανέμισμα στις σταγόνες της βροχής
και στον αφρό των κυμμάτων.
Στροβιλιζόμενη ξεψύχησα
στις νοτισμένες σελίδες
και στους αμμόλοφους
μιας αοράτης ερήμου.
Κι αναστήθηκα πάλι.
Μη γυρίσεις.
Όχι…Γύρνα…
Ανεξήγητοι παράγοντες
συντρέχουν για τη διαχρονική
αδράνεια των υπευθύνων.
Η σκυτάλη για την παράδοση του φορτίου
περνάει από την προηγούμενη
στην επόμενη γενιά λειτουργών
του δημοσίου τομέα,
σύμφωνα με το εθιμοτυπικό.
Αποστολή εξετελέσθη.
Και εις ανώτερα.
Ο χρόνος στον αστερισμό των ήχων.
Αφουγκράζομαι τα κουδουνίσματα του τηλεφώνου,
τη δυνατή μουσική της νεαρής στο διπλανό διαμέρισμα,
τις φωνές του ηλικιωμένου στον τρίτο όροφο,
το κλάμα ενός παιδιού στο απέναντι μπαλκόνι,
τα βήματα στις σκάλες,
τον αχό των αυτοκινήτων,
τη σειρήνα του ασθενοφόρου,
το συναγερμό της πυροσβεστικής,
τις αναγγελίες αναχωρήσεων και αφίξεων,
το τρίξιμο των τρένων στις ράγες,
το Χαμόγελο της Τζοκόντας του Μάνου,
το σφύριγμα της τσαγέρας,
την ανάσα μου…
Σαν ένα πολύχρωμο καρουζέλ σε παιδική χαρά,
σα μία αργή πιρουέτα σε παγοδρόμιο,
χαϊδαγκαλιές και στροβιλίσματα
ήχου-χρόνου που δραπετεύει
και φεύγει.
Έφυγε…
Στην καρδιά του Χειμώνα,
μία έξοδος αλλοιώτικη…
Το πρόσωπο παραλύει
από ένα κατεψυγμένο αεράκι.
Η σταθερή, ήπια θερμοκρασία σε κλειστό χώρο,
έχει γίνει συνήθεια μέχρι το μεδούλι,
κακή συνήθεια…
Ο άνθρωπος οφείλει να αντιμετωπίζει
άφοβα τις αντιξοότητες.
Επιρρεπείς στα χλιαρά,
οι πλείστοι εκεί καταλήγουμε…
Φυγόπονοι…
Αγνοώντας το γεγονός,
ότι χωρίς να έχει κανείς εμπειρία
του απόλυτου σκότους,
δε θα είναι σε θέση να εκτιμήσει
την τρεμάμενη φλόγα ενός κεριού,
δε θα μπορέσει ποτέ
να ερωτευτεί παιχνιδίζοντας
μέσα στη φεγγαρόλουστη νύχτα,
ούτε πρόκειται να αγαπήσει
τις τρυφερές ηλιαχτίδες
ενός ανοιξιάτικου πρωϊνού…
Μια περιδιάβαση η ζωή
κι εμείς…
επιβάτες δύο ταχυτήτων,
με εισιτήριο χωρίς επιστροφή…
Ένα ακατανίκητο εκκρεμές
ανάμεσα στη βιοποριστική πάλη
και τη χαρά της εκεχειρίας.
Ανάμεσα στο πνεύμα
και την ηδονή.
Αναζήτηση ισοζυγίου καθαρής νόησης
και αδιάσειστου ενστίκτου.
Πάθος και Εγκράτεια.
Απόλαυση και Δημιουργία.
Βίος και πολιτεία.
Σκιαγράφηση ενός αληθινού έργου ζωής,
οδοιπορικό στο κρύο και τη ζέστη,
πάνω σε ροδοπέταλα και αγκάθια…
Τιμή σε εκείνους που σκληραγωγήθηκαν.
Τιμή σε εκείνους που επέζησαν
διασχίζοντας βυθούς και βουνοκορφές,
συναντώντας γοργόνες και τέρατα,
θηρία ανήμερα και πεταλούδες,
εισπνέοντας τη γλύκα τού Χιονιά
και χορεύοντας μεθυσμένοι
από τις σταγόνες της βροχής…
Όταν δεν αντέχει κανείς τις αλήθειες,
ωμές και παραμορφωμένες,
τις στιχοποιεί λυρικά…
Κι ανάλαφρα πια τις εναποθέτει
στο πλατύσκαλο του φωτός,
εκεί που ξαπλώνουν συνήθως,
περήφανα και νωχελικά,
οι αρχοντικές γάτες,
όταν έχει λιακάδα…
Σκόνταψα στη σφορδή επιθυμία
να διεκδικώ αυτό που ποτέ δε μου ανήκε,
παραβιάζοντας όρκους και όρους άγραφους
από το μυστικό κώδικα κρίσης.
Αγνόησα τα ψηλά τείχη
και τις κρυψώνες της αυτοάμυνας
κι εστίασα στο αόρατο νήμα,
το φτιαγμένο από κοινού στ’ αδράχτι
και στην ανέμη του χρόνου,
αυτό που αντέχει ακόμη στους καιρούς…
Αμφίδρομη έμπνευση κι εκκωφαντικός
ο ήχος της σιωπής.
Κάτω από τη σκιά του Εγώ σιγοκαίει
η υπαρκτή έκφραση
ενός έρωτα απόλυτου
για μιαν ιδέα…
Τα προεόρτια της γένεσης
κρύβουν την πιο γλυκιά χαρά.
Η επιφανειακή υποταγή της φύσης το Χειμώνα,
μία κεκαλυμμένη δύναμη αναβράζουσα
που αναμένει ελπιδοφόρα και σίγουρη,
ότι η Άνοιξη θα ξαναρθεί,
όπως πάντα…
Κι η πάλη ενάντια στη ματαιότητα,
το χρόνο και τη φθίνουσα ύλη,
θα τεθεί έστω για λίγο ουτοπικά
σε ανάπαυλα…
Ίσως μοιάζουν όλα αφενός,
μετέωρα, ρευστά κι εκκρεμή,
αλλά αφετέρου,
παραμένουν τόσο βαθύτατα ουσιώδη,
αναφαίρετα και βαρυσήμαντα συστατικά ζωής.
Παρασκευή, 3 Δεκεμβρίου 1993, 13.30′
Η κυρία, του κυρίου, ω κυρία..!
Ο κύριος, της κυρίας, ω κύριε..!
Και ιδού το διά νόμου σύμπλεγμα,
μετά από δεκαπενταετίας το βίωμα,
τα δυο μας, καλέ μου…
Ψυχές σε αντανάκλαση καθώς συγκρούονται ελαφρά
τα κομψά ποτηράκια. Ντινγκ..!
Ισπανικό σέρυ και τα δέοντα.
Προστίθενται χρόνια στα μάτια,
αρχίζει κανείς ν’ αγνοεί της ίριδας το χρώμα,
σε τέτοια άδυτα βαθυπέλαγα
διεισδύει πλέον το βλέμμα…
Εκεί που δε δύναται κανείς άλλος να κοιτάξει,
στον απόλυτο βυθό, στο κοινό παρελθόν
και στο μέλλον.
Ασκητές στο πεντάγραμμο της τύχης.
Οι κινήσεις σαν προσυνεννοημένες
κι η κρυφή μαγεία…μα η περηφάνεια της στιγμής, φυσικά.
Ανόητο ίσως, αλλά αληθινό το συναίσθημα.
Επετεύχθη, αναλογίζεσαι…
όχι από σύμβαση, αλλά εκούσια.
Καμία επιπρόσθετη ευχή, ούτε καν συγχαρητήρια.
Όσο υπάρχει επιθυμία…
κάπως έτσι διατυπώθηκε η αρχή,
ως στοίχημα,
το οποίο ισχύει ακόμα.
Και συνεχιζόμαστε…
Υ. Γ. Στο αξιέραστο έτερον ήμισυ, τον πιο τακτικό μου αναγνώστη.
Είμαι Πηγή, είμαι Ποτάμι, είμαι Θάλασσα…
Είμαι Άνεμος, είμαι Βροχή, είμαι Θύελλα…
Είμαι Κομήτης, είμαι Άστρο, είμαι Γαλαξίας…
Είμαι Όστρακο, είμαι Σκίρτημα, είμαι Μαργαριτάρι…
Είμαι Φωλιά, είμαι Φτερούγισμα, είμαι Αητός…
Είμαι Κατάρτι, είμαι Φουρτούνα, είμαι Λιμάνι…
Είμαι Οσία, είμαι Εστία, είμαι Θεομήτηρ…
Είμαι Θεά, είμαι Έρως, είμαι Μύθος…
Είμαι Δάκρυ, είμαι Λυγμός, είμαι Χαμόγελο…
Είμαι Άβυσσος, είμαι Στιγμή, είμαι Φως…
Είμαι Ειρήνη, είμαι Αγάπη, είμαι Γιασεμί…
Είμαι Μούσα, είμαι Φωνή, είμαι ΓΥΝΗ.
Στην αγκαλιά σου, Ποίηση…
θα ήθελα να πλαγιάσω
και με τα πέπλα
τα στιχουργικά,
από το κρύο,
την ανημποριά,
τα κουρασμένα μέλη να σκεπάσω.
Άφοβα θα ήθελα μετά,
στη νυσταγμένη ζεστασιά,
μες τον καθρέφτη της ζωής
το είδωλο μου να κοιτάξω.
Στην αγκαλιά σου, Ποίηση…
μια της χαράς,
μια της κραυγής,
κρύβω τα δάκρυα μου
και πάντα αμβλύνεται στη θαλπωρή,
μεσοστρατίς, πριν την στροφή,
ό, τι βαρύ κι ό, τι οξύ
καίει τα σωθικά μου.
Αεικίνητη είσαι…
σα μια παλιά, κούνια αυλής,
που σώθηκε απ’ τα παιδικά μου.
Στην αγκαλιά σου, Ποίηση…
μπορεί κανείς να αφεθεί
και σ’ ακριβές, μικρές,
βελούδινες στιγμές,
Άνθρωπος πάλι να νοιώσει…
Το μυαλό,
ένας ατίθασος λιποτάκτης
της πιο αφόρητης
και πολύκοσμης μοναξιάς…
Ασφυξία.
Η μνήμη,
αυτόνομη και πενθούσα,
ευελπιστεί ν’ αποστάξει,
μέσ’ από στίχους και μουσικές,
λίγο βάλσαμο
σε πληγές μυστικές…
Οι στιγμές αυτομαστιγώνονται,
καρδιοκτύπι σε αρρυθμία
και δάκρυ βουβό,
μία συγκίνηση απόκοσμη…
Ανήμπορη η αντίσταση
καταρρέει μπρος
την ανείπωτη έλξη
μίας τεραστίων διαστάσεων
μαγνητικής οδύνης…
Ελλείψει αστεριού…
ακρωτηριασμός
και σκοτάδι
και σιωπή.
Επί σκηνής…
παραφράζοντας κι ερμηνεύοντας
τα ανεμοσκιρτήματα των ψιθύρων.
Παλλόμενη μνήμη
σα νηπίου ξεφάντωμα.
Οι λέξεις σαγηνεύουν…
αλλά το νόημα
κρύβεται στα γυμνά κενά.
Ανοιχτά παράθυρα στο αστραποβρόχι
και ο ήχος της φωνής
ν’ αναρριχάται περήφανα,
στριφογυρίζοντας με χάρη
προς τους ουρανούς,
σα λευκός καπνός
τελετουργικής απόλαυσης
ενός χειροποίητου
κι αυτοσχέδιου τσιγάρου…
Ονειροπέραμα στα ακροδάχτυλα,
πριν τις τσουλήθρες και τις τραμπάλες,
πριν τις τελείες και τις παύλες…
Ανηφόρα…
μετά μόνο άμμος
να γλυστράει και να έλκει προς τα κάτω.
Σκόνη στα μάτια και ιδρώτας,
ενέργεια σταλαγματιάς από λάσπη
που εκσφενδονίζεται μέχρι τον εξώστη.
Επί σκηνής…
παραφράζοντας κι ερμηνεύοντας
τα ανεμοσκιρτήματα των ψιθύρων.
Διαδραστική αντανάκλαση
ανάμεσα θεατού και αθέατου.
Η Σιγή και η Γνώση,
η Ομορφιά
και το Φως…
Αφύπνιση μνήμης!
Σταματάει η ώρα,
ο χρόνος, το σύμπαν.
Μια νοητή ταμιακή μηχανή,
ως άλλος κυρίαρχος σατράπης,
αναλαμβάνει τα υνία για το μέγα απολογισμό:
Είναι η πορεία μέχρι τώρα η σωστή;
Αντανακλάται το χθες ακόμη στο σήμερα;
Έγινε η νενομισμένη απόσβεση ολισθημάτων καθ΄οδόν;
Θυμάται κανείς ποιούς στόχους είχε το ξεκίνημα;
Υπάρχει απόθεμα πυγμής για το αύριο;
Περισσεύει κάτι αλήθεια;
Οι απαντήσεις οφείλουν να δοθούν γρήγορα.
Η ταμιακή κλείνει αυτόματα.
Κι εσύ μένεις μ’ ένα χαρτάκι στο χέρι.
Το καλύτερο που σου συνίσταται να πράξεις,
είναι να το ρίξεις στον πιο κοντινό κάδο ανακύκλωσης.
Γιατί όσο εσύ ταξίδευες εγκλωβισμένη από τη μνήμη σου,
ο χρόνος είχε προχωρήσει,
χωρίς εσένα…
Και τώρα σ’ έχει προσπεράσει…
…απ’ την ταχείας.
Εύγλωττες ματιές,
περιχαρακωμένες μνήμες,
το χέρι σου,
το χέρι μου
κι η περιδιάβαση
στο παρόν,
το παρελθόν
και το μέλλον…
Λευκός πίνακας χωρίς υπογραφή.
Αναζήτηση.
Επιβράδυνση στο χρόνο,
οι αριθμοί μονοί-ζυγοί
κι αμελητέοι.
Η ύλη παρούσα,
καμία υποτίμηση στις ορατές εικόνες,
αλλά το επίκεντρο
-αχ, αυτό το επίκεντρο-
παραμένει ανεκτίμητα συγκινησιακό
κι ας είναι κάποτε δυσδιάκριτο,
υφίσταται ανεξάρτητα
από κάθε περιβολή,
αχρείαστη η όποια του αυθυποβολή.
Το χέρι σου,
το χέρι μου
κι η περιδιάβαση
στο ανυπόγραφο λευκό,
άνευ πλαισίου…
Στριφογύρισμα στον ιστό της αράχνης.
Έργο τέχνης από σάλιο και σκόνη,
στολίδι της εκάστοτε αθέατης γωνίας
όπου συχνάζουν τα τρωκτικά.
Τα πλάνεψε η αντανάκλαση του χρόνου
κι αναθάρρησαν για ξεφάντωμα επερχόμενου φωτός.
Σε στιγμή κουρασμένη, μια γιορτή σε αρρυθμία,
τα κεριά σβήσαν χωρίς φύσηγμα πνοής,
οι κορυφές εξασθενήσαν.
Κυμματίζοντες λόφοι σε νάρκη
χαϊδεύονται απ΄τ΄ουρανού το ασημένιο.
Νέα χρώματα σε απαλούς ήπιους τόνους,
χρυσοπράσινα και χωμάτινα υγρά.
Στο ξεφλούδισμα πάνω της φύσης,
φρέσκα κύτταρα κρυφανθούν και θυμίζουν,
ότι το αναντικατάστατο για ν΄αναστηθεί,
χίλιους θάνατους πρώτα πεθαίνει…
Μεσούσης της νύχτας,
ενώ κοιμόσουν,
χαμογελούσες στο όνειρο σου
κι εγώ σε κοίταγα εκστατικά…
Σε άυλα ταξίδια περιπλανιόσουν,
κάτω απ΄τα μάτια τα βοτσαλωτά…
Απαλά χάιδευα το ζεστό μέτωπο σου,
παραμερίζοντας λίγα μαλλιά…
Έξω η βροχή είχε σταματήσει από ώρα,
ακουγόταν μόνο ένα γλυκό αεράκι
ν΄αναστενάζει δειλά-δειλά…
Κι ένοιωσα πάλι, μετά από χρόνια,
πως αυτός ο Σεπτέμβρης είναι σαγήνη,
είναι Σεπτέμβρης από καρδιά…
Χθες το απόγευμα,
εμφανίστηκε ένα σύννεφο
έξω από το παράθυρο μου,
τόσο λευκό κι αφράτο,
που ώθησε στο βάθος τον ουρανό
να μεταμφιεστεί σ΄ένα χρώμα
ζωηρό και γαλάζιο,
σχεδόν κυανό…
Δυστυχώς έφυγε πολύ βιαστικά,
ούτως ώστε, χωρίς μεγάλη καθυστέρηση,
να επανέλθει στον ορίζοντα
το γνωστό και ανέκφραστο γκρίζο.
Τι όμορφο αν τα σύννεφα,
στο επόμενο παιχνίδι φωτός,
γινόντουσαν πιο αργοτάξιδα…
Τι όμορφο αν η ζωή
επιβράδυνε λίγο στις ηλιαχτίδες…
ΜΑΤΙΑ
έπη ανιστόρητα
παρελαύνουν με αγωνία
μέσα από μάτια αγέραστα
για τα παλιά
τα ενδιάμεσα
τα κατοπινά
ΚΑΡΔΙΟΧΤΥΠΙ
στο ρυθμό της μνήμης
καρδιάς σκιρτήματα
οδηγούν σε στιγμές άναρθρες
ασυγκράτητες
υπερχειλίζουσες
ΣΙΩΠΗ
ένας κραυγαλέος διάλογος
λουσμένος στη σιωπή
ΑΓΚΑΛΙΑ
κι αφού ειπώθηκαν όλα
σύντομο βύθισμα
σε σφικτό εναγκαλισμό
και βελούδινο άγγιγμα φυγής
μέχρι να λειτουργήσουν πάλι
οι αισθητήριες γέφυρες
της ομιλίας της σιγής…
Αγαπημένε μου Π.,
Στο αποκορύφωμα της πρώτης σου νιότης, είχα την τύχη να παρευρεθώ στη δική σου μεγάλη βραδυά της χαράς.
Έ λ α μ π ε ς ! Όλες οι εμπειρίες που προηγήθηκαν τα περασμένα χρόνια, έθεσαν τα θεμέλια του ολοκληρωμένου άντρα που αντίκρυσα να περιφέρεται πανέμορφος, σίγουρος και δικαίως περήφανος για το φτάσιμο και την καλλιέργεια του. Κι ακόμη μία φορά κατάφερα να καταπνίξω τα όποια δάκρυα συγκίνησης πίσω από ένα μόνιμο χαμόγελο που δε δύνατο να εγκαταλείψει τα χείλη μου. Ο μικρός μου αδερφός μεγάλωσε…ίσως είναι λάθος να σου φέρομαι προστατευτικά, αλλά αυτό φαίνεται να είναι μοιραίο, δε θα πάψει ποτέ. Σκοταδιάζω και μόνο στη σκέψη πόσα σύννεφα, καταιγίδες και συμπληγάδες μπορεί να σου επιφυλάσσει η ζωή. Μέσα βαθιά μου, όμως, γνωρίζω ότι θα πάρεις τις σωστές αποφάσεις, με κύριους γνώμονες την καρδιά, το μυαλό και τις ανθρώπινες αξίες που μας απομάκρυναν πάντα από τα χαμερπή και τις μικροπρέπειες.
Στη μνήμη μου έχουν καταγραφεί ανεξίτηλα εικόνες και λόγια από τα πολύ παιδικά μέχρι τα πρόσφατα χρόνια. Ατελείωτες ώρες συνομιλίας για μικρά και μεγάλα μας όνειρα. Αξέχαστες συζητήσεις με ασήμαντες αφορμές όπου απλά ο ένας δοκίμαζε τα όρια του άλλου. Και η εμπιστοσύνη πάντα αμοιβαία κι αλύγιστη…Ας ελπίσουμε ότι θα προστεθούν κι άλλες, νέες κοινές αναμνήσεις που θα συνεχίσουν να διανθίζουν τα μετέπειτα περιβόλια της ζωής μας. Εύχομαι, ακόμη, να είναι πολλές οι χαρές που θα σε συνοδεύσουν σ΄αυτό το νέο σου ξεκίνημα.
Καλή τύχη, καρδιά μου…
Με ανεξάντλητη αγάπη,
η αδερφή σου Μαριάννα.
εκεί
πάντα παρούσα
σε όλα τα ταξίδια
σε όλα τα πρόσωπα
σε όλα τα τοπία
σαν αεράκι συμπαντικό
που σε περιτυλίγει
διώχνοντας κάθε σκιά
οραματίζομαι το κάπου κάποτε
την ψευδαίσθηση
της αιωνιότητας της στιγμής
πολλών στιγμών
ασύλληπτων
ανολοκλήρωτων
γλυστράω στο χρόνο
κι επιστρέφω ευάλωτη
με προφανή επιθυμία
άοπλη μπροστά στη θέση υπεροχής
που σου παραχωρώ
και με την αιωνιότητα
ακόμη να συγκριθείς
πάλι νικήτρια θά΄σαι
αχ Αγάπη, Αγάπη Πανδαμάτειρα…
μόνο εσύ μας εξανθρωπίζεις αληθινά…
της νιότης το φτερούγισμα
δυο σπιθαμές αγέρι
η έκσταση λαμπάδιασμα
μια σπίθα στο κενό
του χρόνου η αναπνοή
χάδι απαλό που καίει
πόσο σύντομα διανύονται
της ζωής οι παρυφές
αναρριχώντας το όνειρο
με λέξεις για θηλιές
σε ύψωμα προσδένεται
κι ανακαλεί στη μνήμη
πλαίσιο σκηνής φυγόδικης
κάπως λησμονημένης
σε μία εποχή όχι πρόσφατη
ταξίδι παραμεσόγειο
στη φλογερή Ανδαλουσία
το χέρι σου απλώθηκε
σα χάρτης γεωγραφίας
και η τσιγγάνα αποφάνθηκε
ότι λεπτές γραμμές
που άτεμνες παράλληλα
διασχίζουν την παλάμη
σημάδια είναι αδιάσειστα
ενός θεσπέσιου μέλλοντος
για σπάνιες κι ανύποπτες
μεγάλες διαδρομές
-Λες;
θερινό ηλιοστάσιο.
επίσημη πρώτη
καταϊδρωμένου καλοκαιριού.
βαρετή μακρόσυρτη μέρα.
ζέστη ενδοδερμική.
πλήρης άπνοια.
κούφιες ξεψυχισμένες ώρες
της μεγαλύτερης απόκλισης
του ήλιου από τον άξονα της γης…
σταγόνες ξινής βροχής
δίνουν ξαφνικά ρεσιτάλ
στα τζάμια των παραθύρων.
η πόρτα έκλεισε βροντερά
μετά από απότομο φύσημα τ΄ανέμου.
επιτέλους καταιγίδα.
μια ξεσκονισμένη ανάσα
διαπερνάει τα πνευμόνια.
ας γινόταν ν΄ακολουθούσε
η νύχτα αφέγγαρη
να ξεπλενόταν αυτό το ασύστολο φως.
εγένετο σκότος κι ας ήτο σύντομο.
-παράξενες οι επιθυμίες του ανθρώπου…
σκέφτεται σίγουρα ο άρχων του σύμπαντος.
-άσπλαχνες οι βουλές της φύσης…
απορεί αγανακτώντας ο θερμόπληκτος θνητός.
Άηχες λέξεις διεκδικούνε φωνή.
Σ΄έναν κόσμο που βρίθει από θορύβους
εσύ καλείσαι να γράφεις
ως αγωγός της σιωπής.
Το αποδέχεσαι με φυσικότητα.
Εν γνώσει σου κοινοποιείσαι
διακριτικά και συνάμα ευδιάκριτα.
Γιατί αν δε χαρίσεις εν ώρα
τις ιδέες σου ελεύθερα…
τη στιγμή του ύπνου του ύστατου
στο ίδιο μνήμα
κι αυτές μαζί με σένα
θα ενταφιαστούν.
Η ποίηση δεν ήταν ποτέ θέμα προσωπικό.
Ευτυχώς…
Πώς αλλοιώς θα μεταδίδονταν
από σιωπή σε σιωπή
τόσες ομορφιές κι αλήθειες
μέσ΄από τα πέτρινα πέπλα
των αόρατων αιώνων..;
προυποθέτει γερά θεμέλια
το σύνολο να σείεται
και να μην καταρρέει…
η εν δράσει ύπαρξη τού Είναι
πιστοποιείται όταν
εναρμονίζεται στις μεταβολές
που υφίσταται χωρίς να πτοείται…
οι ψυχές λειτουργούν όσο
λαμβάνουν διαδοχικά μηνύματα
από την επαγρύπνουσα νόηση…
τη δεδομένη στιγμή
μία υφέρπουσα διάθεση πρόληψης
κόπτεται να κρατήσει
τις αρμόζουσες αποστάσεις…
όμως εν τοιαύτη περιπτώσει
το μήνυμα αγνοείται…
δεν ελήφθην ή δεν εστάλην
ή απλώς εχάθην στην πορεία…
χωρίς ενεργό εντολή
εκτροχιάζεται ως εκ τούτου
κάθε ίχνος προθέσεως…
οι εξελίξεις πλέον ανεξέλεγκτες
κι ό,τι ήθελε προκύψει…
η μέρα θύμιζε
γλυκό του κουταλιού
κούρνιαζε η ελπίδα
σε φωλιά νεογνού
περιστεριού
για σένα όμως
ίδιος ο δρόμος
το πρωί έπρεπε πάλι
να φύγεις γι αλλού
στυφή αίσθηση
σεναρίου πληκτικού
αθέατα βήματα
ψάχναν διέξοδο
στην άκρη του μυαλού
έξω απ΄τα σχέδια
του κωφού ριζικού
ανοίγαν παράθυρα
στο φως του φεγγαριού
έγραφαν γράμματα
απρόβλεπτου λογισμού
σκόρπιζαν όνειρα
μακρυά απ΄την κόψη
του γνωστού μαχαιριού
διεκδικούσαν στερέωμα
στο χρώμα τ΄ουρανού
περιφρονούσαν δαίμονες
του ενήλικου καιρού
τα μάτια έλαμπαν
σα σκανδαλιάρικου παιδιού
που ανεβαίνει στην καρέκλα
για να φτάσει στο ύψος
ψηλού ραφιού
χαμογελάει με ύφος
αθώου αγγελουδιού
βουτάει το δαχτυλάκι
στο κρυμένο βαζάκι
με το γλυκό του κουταλιού
και γεύοντας το
ξεχνάει τα πάντα
εν ριπή οφθαλμού
στο άνοιγμα του κοχυλιού
που χρόνια πριν ανακάλυψες
σε ξεχασμένο ακρογιάλι
ευλαβικά κρυφάκουγες
μέσα στης νύχτας την αφή
γαλήνια το κύμα να παφλάζει
έμοιαζε από βάθη ανείδωτα
μαζί μ΄αφρούς χρησμούς
στην επιφάνεια ν΄αναβράζει
το μουρμουρητό ακαθόριστο
όλο πλησίαζε
κι όλο απομακρυνόταν
στα γόνατα έπεφτες
σκυφτή με το κοχύλι στην παλάμη
φοβούμενη μήπως τον ήχο χάσεις
απαλά το πίεζες στο αυτί
κτίζοντας γέφυρες του μυαλού
με τους παλμούς θαλάσσης
για μια στιγμή αφέθηκες
αθόρυβα έκλινε στο πλάι το κεφάλι
τα βλέφαρα έκλεισες
κι αποκοιμήθηκες γλυκά
στου φλοίσβου το πλωτό το μαξιλάρι
εποχιακή αναβίωση
βιβλίων σκονισμένων
στο ραφάκι του χρόνου
αντίδωρα γοητείας περασμένης
με κατακάθι γνώσης αξεπέραστης
το ζητούμενο σε αναθεώρηση
αφετηρία αποφάσεων
παράγοντες στάθμισης
σε προσημαδεμένες σελίδες
κυρίαρχος σύμβουλος
μετά της μελέτης
εντούτοις
η περίσκεψη
δεσπόζουσα εν τέλει
η λογική
μα η κοινή λογική
παράξενα της ώρας τα κενά
αμήχανα του χρόνου τα σκοτάδια
κι εσύ έχεις μάθει να υπολογίζεις στο φως
όταν ξαφνικά όλα επισκιάζονται όμως
από δυνάμεις αόρατες κι απειλητικές
τότε σου μένει μόνο μία επιλογή
χωρίς κρυφά πισωγυρίσματα
οφείλεις
με το κεφάλι ψηλά
να κοιτάξεις μπροστά…
Οι στιγμές που θέλεις να εγκλωβίσεις είν΄αμέτρητες
γλιστράνε σαν την άμμο μέσ΄από τα δάχτυλα σου
νοιώθεις να έχεις την υποχρέωση να τις καταγράψεις στο χαρτί
και αφήνεις χρόνια τύψεις να σε τιμωρούνε
Σπόροι που ανθίζουν μέσα σου αποκτάνε αγκάθια…
Aρχείο η ζωή κι εσύ ένα συρτάρι που δεν κλείνει,
αλλά ούτε ανοικτό θεωρείται.
Δώσε τόπο στην οργή και αγνόησε το.
Σβήσε τους καταλόγους που σε περιέλαβαν και
Zήσε ανεπηρέαστα από τις στατιστικές του δρόμου.
(Καλοκαίρι 2000)
Χθες ήθελες να ζωγραφίσεις
Τη ματιά που σε πλάνεψε
Ξάπλωσες στον ήλιο
Και κοίταξες τον ουρανό
Μια μεγάλη γαλάζια αγκαλιά
Ένα όνειρο με χρώμα
Έκλεισες τα μάτια και περίμενες
Την πλημμύρα
Κι ανασηκώθηκες
Απορροφήθηκες από
Τον ορίζοντα κι έβγαλες φτερά
Πέταξες για πολλή ώρα
Πάνω από τις στέγες
Ένας μικρόκοσμος στα
Πόδια σου
Ένας κόσμος μέγας στα
Φτερουγίσματα σου
Ολονυχτίς ερωτευόσουνα
του βασιλικού την οσμή
και στο μυαλό σου ερχόντουσαν
χίλιοι δυο πειρασμοί.
Σα γύρισες και κοίταξες
πίσω την ακτή,
στήλη άλατος εγίνηκε
το άμοιρο κορμί.
Γιατί τα πλήθη τις ευωδιές
δεν τις μπορούν, δε θέλουν
να δίνουν σήμα οι ζωές
κι όπου κρίνουν να διαβαίνουν.
Ξανθή η ώρα και η στιγμή
που μύρισα εσένα,
μικρέ, ξανθέ βασιλικέ
και τράβηξα για τρένα
που δε συγχύζουν τις γραμμές
κι ούτε κοιτάν κανένα
στα μάτια και ανησυχούν,
μη σε ρωτούν αν πας γι αλλού.
Σε ράντισα με θυμιατό,
της εκκλησιάς καντήλι
σου άναβα κι άσπρο κερί,
ώσπου μου εγίνηκες θεριό, εσήκωσες γεφύρι
που από κάτω του περνούν
υπόγειες διαβάσεις.
Μία απ΄αυτές με πήρε μαζί,
μαζί κι η ευωδιά σου,
εκείνη που με ακολουθεί
εις το πέρας των θεαμάτων,
αυτών που ακόμη θα παιχτούν
σ΄αυλαίες διεθνών θεάτρων.
Ένα μικρό σου φύλλο αυγής
με μύρο της ανατολής
τύλιξα στο μαντήλι
και σαν το δροσίζω λίγο ευθύς
σα ρόδο Ιεριχούς ανοίγει.
Βασιλικέ νήσους μεσογειακής
για με δεν υπάρχει
πιο τρανό, πιο αειθαλές,
πιο αιώνιο απ΄τ΄άρωμα σου,
ψυχής στολίδι.
Ξύπνησε μέσα μου η γιορτή η αξέχαστη του Μάη
που τριγυρνούσε σαν τρελή στης πόλης τις λεωφόρους
και τρέλαινε όλους τους θνητούς με μυρωδιές θεϊκές.
Και η πόλη εκείνη του κρασιού, γιατί όχι και ανθεστηρίων,
ή είναι του καρναβαλιού μαζί και κανταδόρων;
Φέρε ένα γιασεμί και στόλιστο στου μπαλκονιού την άκρη,
εκεί που κρυφογέλαγαν οι νέοι στις κοπελιές,
τις νύχτες που οι αγάπες τους σκορπούσαν ευωδιές.
Το γιασεμί είναι ο μάρτυρας στου έρωτα την τσίλια,
είναι η δροσιά, είναι το άρωμα, είναι η ανάσα η ίδια.
Είναι η ώρα που ξυπνά η κόρη και αναζητά τ΄αρχαία της στολίδια.
Γύρω η πόλη βάζει τα καλά της,
θυσία κάνει στον ήλιο τα παιδιά της,
ενώ νύφες στολίζονται το γιασεμί στα μαλλιά
και με λαούτα και βιολιά διαβαίνουν με αντήλιο
τα φωτεινά, ανθοστόλιστα στενά,
νέοι περιμένουν να υποδεχτούν
με άνθη λευκά της αγάπης τη μιλιά.
Όστρακα, φύκια, δελφίνια, χαρές.
Κολύμπα ψυχή μου στην πέρα ακτή
και φέρε μου νήμα να πλέξω σκοινί,
να ρίξω στο κύμα για να σωθεί
τ΄αστέρι που πέφτει με τη βροχή.
Το νήμα θα αντέξει στη νεροποντή,
μη πάει τ΄αστέρι γι αλλού γι άλλη γη.
Ξεκίνημα νέο αυτό θα χαρεί,
μα η ψυχή θέλει την επιστροφή.
Αστέρι κι αγέρι, γαλάζιο και φως,
κανένας δεν ξέρει πως σ΄έχω αγκαλιά,
πως είμαι κει που είμαι
και βρίσκω εκεί, αυτά που αλλού ψάχνω
κουβαλάει η ψυχή.
Το νήμα, το κύμα, κρασί, γιασεμί.
Φέρε ρε μάνα εκείνο το δίσκο
που έχει στα χέρια χρυσά κι ασημιά.
Κέρασε κόσμο, κέρασε μένα
απ΄τα κρασιά τα δυνατά.
Δώσε μου τώρα για να μυρίσω
κείνο το δυόσμο το μεθυστικό.
Και με τ΄αρώματα και με τον κρίνο,
ίσως να φτιάξω πουλιά ξωτικά.
Πουλιά-ψυχές που να πετάνε
στα ύψη του τρελού ουρανού
που δε μας λέει
πως απατάει τον ήλιο,
σαν απουσιάζει κείνο το φως
που συνουσιάζει πλανήτες και άστρα,
τη γη με το παν.
Και το φεγγάρι; Τί κάνει, πού πάει;
Μήπως εκείνο κρυφοκοιτάει-ηδονοβλεψίας-
μεσ΄τη νυχτιά, ψυχές σαν και μένα που ρωτάνε,
διψάνε και πάντα κοιτάνε ψηλά;
Ένα ποτήρι σήκωσε, μάνα, γεμάτο κρασί
και συ φεγγαράκι κατέβα λιγάκι και πάρτο και πιες
και για πες μου τώρα τι κάνει ο κόσμος τις αστροφεγγιές;
Χορεύει στο κύμα, μεθάει και μαδάει τις τριανταφυλλιές;
Μολόγα φεγγάρι, τί βλέπεις τις νυχτιές;
Αγαπάνε οι άνθρωποι μεσ΄τα σκοτάδια
με πλήρη καρδιά; Ή κλαίνε τον πόνο στα μαξιλάρια
ώσπου να σβήσει η νυχτιά;
Μολόγα φεγγάρι, αξίζει κανείς να πιστεύει στα όνειρα,
σαν εκείνα μιλάνε γι αγγέλους και δώρα μαγικά;
Πανσέληνος πάλι και το σύμπαν ξεχνάει τον Αρη!
Καλά που θυμάται τ΄αστέρι του Βοριά!
Τα κίτρινα, τα κόκκινα,
τα μελισσιά λουλούδια,
ξυπνάνε γύρω τη χαρά,
τρελαίνουν στα τραγούδια.
Δώσε καρδιά στο όνειρο.
Δώσε χρώμα στο γέλιο.
Κάνε κρασί το κρύο νερό
και κέρνα τον κοσμάκη.
Τρέξε ψυχή στα σύννεφα
και κλέψε δυο ανάσες,
μια δώσε στον αυγερινό
την άλλη στο φεγγάρι
για να κρατήσει η νυχτιά,
ποτέ μη ξημερώσει,
να ξεδιψάσει το όνειρο
απ΄του ύπνου την αρμύρα,
απ΄τη δροσιά της θάλασσας
που ξεχειλάει στα στήθια.
Τράβα κουπί βαρκάρη μου
και μη κοιτάζεις πίσω,
ο Ορφέας με ακολουθεί,
ο Ορφέας με μαλώνει,
αγάπη αν θέλεις να με δεις
περίμενε το κελάϊδισμα
από το αηδόνι.
Γιατί ο Άδης καραδοκεί
και πίσω όλο ζυγώνει.
Σκοτάδι πέφτει, γκρίζαρε
η Ίριδα βουρκώνει…
Ορφέα, καλέ μου, τώρα πια,
χαιρέτα μου τ΄αηδόνι.
Σε πήλινη κούπα δώσε μου
να πιω γλυκό κρασί,
κρασί όσο μια χούφτα άμμο,
θάλασσα και φιλί.
Στα μέρη τα δικά μου,
μεστώνουνε τσαμπιά
από τις Αυγουστιές.
Κι ανοίγουνε τα ουράνια
και στέλνουνε ευχές
από πανάρχαια χείλη
ευλογίες διονυσιακές.
Μια μέρα του Σεπτέμβρη
ξυπνήσαν εκκλησιές
κτυπήσανε καμπάνες
σα νά΄θελαν να μιλήσουν
θεοί σε γενεές.
Τ΄αστέρι του Οδυσσέα,
τ΄Αλέξανδρου, του Διός,
μου έκλεισε το μάτι,
μου τά΄πε όλα αλλιώς,
αυτό είναι λέει το βιος.
Και το κρασί μυρίζει
αμπέλι και γιορτή,
χρυσό καλάθι η μοίρα,
μαζεύει όλο το βιος.
Μέθυσες λες και νοιώθεις
απολωλός θεός.
Το πορφυρό του ονείρου δείχνει
πως άδικα σκοτίζεσαι ψυχή,
γιατί το τέλος φτάνει και ορίζει
πως τίποτα ποτέ δεν αργεί.
Τα μάτια μου βουρκώνουν, κλαίνε,
το φως θυμούνται το μελί
που σα χαθεί ο ήλιος θένε,
η δύση αμέσως να ντυθεί.
Η γκρίζα ώρα σκέπασε όμως
ορίζοντες, ψυχές, πουλιά.
Πού πήγε η μέρα κι έχει ο τρόμος
φωλιάσει μέσα στην καρδιά;
Θαλασσινά μεσάνυχτα
και μπακιρένιες βρύσες,
γλάροι που κλαίνε γύρω μου
και άγρια δειλινά.
Άγκυρα που πήγε κι άραξε
στου κόσμου τα λιμάνια,
και πεθυμάει τη μυρωδιά
από γέρικη ελιά.
Σα σφυρίζει τ΄αγιάζι και τρέμει,
ο νοτιάς ξεθωριάζει και φεύγει,
όσες μπόρες κι αν ξεσπάσουν,
δε θα γίνουμε ξένοι.
Μην ακούς τις σειρήνες,
μην ξεχνάς το νησί,
τα τραγούδια που βγαίνουν
από βάθη ψυχής.
Αν ξέρεις ότι μέσα σου ξημέρωσε,
πάρε το δρόμο κι έλα.
Οργιάζει το κύμα, ανεβαίνει στο πρόσωπο και σου καίει τα μάτια.
Όλοι οι κόσμοι σου σβήνουν, αν υπήρξαν ποτέ.
Πώς να γίνεται λες χωρίς κύμα τραγούδι, χωρίς θάλασσα ζωή;
Είν΄η νιότη μια πλάνη, κάστρο μόνο στην άμμο με λουσμένα οχυρά;
Και το κύμα διατάζει: ξανακτίσε προπύργους, ξεσηκώσου καρδιά!
Κι αν κουράγιο δεν έχεις προσευχήσου στα πουλιά,
ρίξε βότσαλα, γράψε στίχους στην ακρογιαλιά.
Ή θα μείνεις ή φύγε, μη μου κάνεις ψευτιά,
ή θα λες την αλήθεια ή βουλιάζεις στα ρηχά.
Σαν ακούω το κύμα να ουρλιάζει ξανά,
μου θυμίζει τραγούδια, αγκαλιές και φιλιά,
μου θυμίζει σημαίες και ταμπούρλα
μία Πρωταπριλιά.
Ξημερώνει η μέρα μ΄ένα άγνωστο χέρι
που ανοίγει την αυλαία και με πνίγει στο φως.
Δε φοβάμαι το τώρα, μόνο βλέπω τ΄αγέρι
που χαϊδεύει την άμμο κι όλα γύρω χορός.
Δυο καράβια περνάνε, κοπελιές που γελάνε,
και η θάλασσα μοιάζει νά΄χει γίνει σαμπάνια
σε ποτήρι βοημικό.
Κουρασμένοι ψαράδες που τραβάνε ένα δίκτυ
με τους ήλιους στα μάτια, τον ιδρώτα στην πλάτη,
συγκομιδή φτωχικιά, από χέρι αρχαίο αρπαγμένη σοδειά.
Αντρειωμένος ζωγράφος σα θεός στοργικός
σταματάει τ΄αγέρι, τώρα βλέπω καθαρά,
έχει βάλει από χρόνια θαλασσοπινελιά.
σε μια θάλασσα ανάλατη
δίχως μάσκα οξυγόνου
η ελπίδα καταδυόμενη
σε τρομαγμένα όστρακα
ψάχνει να βρει μαργαριτάρια
στα δίχτυα μοίρας παιχνιδιάρας
παγιδεύεται
κι αιχμάλωτη στο έλεος παλιρροιακής δίνης
στροβιλίζεται
ενώ η ώρα της κρίσεως πλησιάζει
η καρδούλα της αναδυόμενη
σπαρταράει
προσδοκώντας
μια καλή σοδειά
λίγη πνοή
και μια ηλιαχτίδα
στου ονείρου την άκρη
η εικόνα ολοζώντανη
σπιτάκι των αγρών
με αυλή πλακόστρωτη
χαμηλά φοινικόδεντρα
λουλούδια σε πήλινες γλαστρούλες
φουντωτές ελιές
αμπελάκι ανηφορικό
κι από ένα μικρό πηγάδι
ν΄αναδύεται γουργουρίζοντας
νερό διάφανο
ξεδιψώντας την κατάλευκη γη
σιωπηλοί μάρτυρες όλα
μιας ζωής σε ανάπαυλα
που προσμένει για παραθερισμό
τους μονίμως απόντες ιδιοκτήτες
σπιτάκι των αγρών
κάνε λιγάκι υπομονή
θα΄ρθεί και σένα
η δικιά σου η στιγμή
την αλήθεια σου αναζήτησα
στα πολύβουα τα λόγια τα άδεια
τον καημό σου πουθενά δεν αντίκρυσα
και ας φύσαγε σ΄όλα τα λιμάνια
το δικό σου το σκάφος αγέρωχο
τις ρωγμές του καλά ξέρει να κρύβει
η καρδιά καταφέρνει τ΄αδύνατα
γέφυρες ορθάνοιχτες πάντα θα σου έχω
μη μ΄αφήνεις μονάχα στ΄ανήλιαγα
όπως και να΄σαι-δε θέλω ν΄απέχω
νησάκι λυχνάρι μου
με το φως το καθάριο
της λεβάντας το άρωμα
του ανέμου τη μουσική
των κυμμάτων το χάιδεμα
και τη γεύση από σταφύλι
Ψιλόβρεχε…σχεδόν ένας μήνας από την προηγούμενη μας συνάντηση…πόσο γρήγορα γλιστράει αλήθεια ο χρόνος…κατά περίεργο τρόπο έφτασα πιο νωρίς στην καφετερία…*λάουντζ* για την ακρίβεια…αν και βρίσκεται στην επόμενη γωνία του δρόμου όπου μένουμε…δεν έχω καταλάβει ακόμη τις ώρες λειτουργίας του…στη διακόσμηση επικρατεί το κόκκινο…κόκκινο φωτισμένο μπαράκι…κόκκινοι καναπέδες στο πατάρι με τη μεγάλη σκάλα…κόκκινες χαρτοπετσέτες στα μικρά μαύρα τραπεζάκια στο ισόγειο…κόκκινα κεριά…περνώντας δίπλα από έναν ανάπηρο που καθόταν στην τροχοκίνητη καρέκλα του στη μέση του διαδρόμου πήρα θέση πίσω από το τζάμι…δε χρειάστηκε να περιμένω πολύ…σε λίγο την είδα να έρχεται…τα κατάξανθα μαλλιά πιασμένα με δύο γαλάζια τσιμπηδάκια πάνω…ένα γαλάζιο μπλεχτό μπλουζάκι κι ένα μπλε σκούρο σακάκι που έφτανε ως τα γόνατα πάνω από το βελούδινο επίσης μπλε παντελόνι…ροζ κρυστάλλινες χάντρες στον καρπό…στα μάτια καθώς πλησίαζε διέκρινα και τις γαλάζιες σκιές που συμπλήρωναν το σύνολο…ένα μικρό αριστούργημα…η τελευταία αντίσταση του πιο σκληρού ανθρώπου όμως θα έσβηνε με το αστραφτερό χαμόγελο της…νοιώθεις σα να πέφτουν μαζεμένες ηλιαχτίδες ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο που σε κάνουν να χαμογελάς ανεπαίσθητα…δύο ανάλαφρα φιλήματα στα μάγουλα κι ένα φευγαλέο άγγιγμα…κάθησε απέναντι μου…τα νέα της…τα νέα μου…να ξέρει άραγε πόσο τη θαυμάζω…τόσο νέα κι όμως η ζωή τη σημάδεψε για πάντα…κανείς δεν υποψιάζεται την ύπουλη ασθένεια που καλπάζει μέσα της…το μέλλον που δεν μπορεί να ονειρευτεί γιατί πολύ πιθανό δε θα το έχει…τόση ομορφιά…η εσωτερική να συναγωνίζεται την εξωτερική…και να λειώνει σαν κερί μπροστά στο μοιραίο…και τ΄όνομα…η ετυμολογία του καθάριου…η αγνότητα…επέμενε να με κεράσει…μετά με συνόδευσε στο ταχυδρομείο και σ’ ένα εγγλέζικο μαγαζάκι όπου αγοράζω πάντα το αγαπημένο μου τσάι…λαίδη Γκρέυ…που σταματάει αλήθεια το γκρίζο και που αρχινάει το γαλάζιο…ψιχάλιζε πάλι…άνοιξε με ανέλπιστη δύναμη τη μεγάλη μπεζ ομπρέλα της και κρυφτήκαμε από κάτω…κρατώντας με από το μπράτσο φτάσαμε στο μπλε αυτοκινητάκι της που το είχε παρκαρισμένο δίπλα από τις ψηλές αλύγιστες λεύκες…υποσχέσεις για σύντομη επανάληψη του ανταμώματος…μη χαθούμε…χαμογελάει…τι χαρά της δίνει το οδήγημα…ελπίζω για πολύ ακόμη…φεύγω βιαστικά με τις εικόνες της ολοζώντανες στη σκέψη μου…η βροχή σταμάτησε…γύρω πάλι όλα γαλάζια…αλλά τώρα πιο ξεκάθαρα…γυρνώντας στο σπίτι δεν έφτιαξα αμέσως τσάι…ας περιμένει η λαίδη Γκρέυ…αύριο το πρωί θα το θυμηθώ σίγουρα…το τσάι………………………………..
στιγμούλες μοσχομυριστές
σε φραουλένια λιβάδια
βαθυπράσινη βλάστηση
λικνίζεται
πλάι σε τεμπέλικο ποτάμι
που σα φιδάκι έρπεται
ξεπλένοντας στο πέρασμα του
οσμές βαριές
ενός χειμώνα ιδιότροπου
ανήμερα κρύβεται
στο στιχάκι μιας πρωτομαγιάς
το άρωμα της μνήμης
που θέλεις να φυλακίσεις για πάντα
μαγική αγκαλιά στη λιακάδα
κι ο ήλιος μέγας ταχυδαχτυλουργός
χάιδεψε πρόσωπα και μαλλιά
έκανε χείλη ν΄αχνογελάσουν
και στη γλύκα ενός φιλιού
να επισφραγίσουν
την υπόσχεση
να μη σφαλούν ποτέ τα μάτια
στην πανέμορφη ροή
της αέναης αναγέννησης
φύσης και καρδιάς
και αν η θύμηση καταλαγιάσει
η φαντασία δεν παύει να οργιάζει
τα σκοτάδια διαλύονται
κι οι χρόνοι αναμειγνύονται
το χθες που ζει μέσα στο σήμερα
αγρίμι απ΄τ΄ανήμερα
όλη η ζωή μια απέραντη χίμαιρα
δε θα σωπάσω
δε θα δοθώ
τ΄αγέρι πάλλεται
είναι νωπό
ένα αστέρι ταράζεται
πέφτει στο κενό
τι να ευχηθώ
η νύχτα εργάζεται
με μένα για μένα
κι εγώ πυροβατώ
ήρθα να σε βρω
μέσα στου ανέμου
την ενταγμένη τη σιωπή
κι αυτό που αντίκρυσα
ήταν μια γιορτή από θρύψαλα
ενός ενσυνείδητου εγωισμού
μετέωρη η σκέψη αναζήτησε
τα αίτια μιας προδιαγεγραμμένης
απουσίας
βυθίζεσαι
χάνεσαι
γίνεσαι ένα με τον ορίζοντα
η μορφή σου
άχρωμη κι άοσμη
είπες κάτι;
πως νόμισα ότι μίλησες;
σχεδόν φώναξες…
πριν γυρίσω την πλάτη
θέλω να είμαι βέβαιη
θρήνος
χτυποκάρδι
και μία νότα μισή
σ΄ακούω ακόμη…
μάτια βασιλεμένα
χείλη βουβά
ψιλή βροχή μεσ΄τη λιακάδα
μουσικές σταλαγματιές
χρώματα γήινα
μυρωδιές τ΄απρίλη
απουσίες
μέρη και πρόσωπα
αναβιώνουν
αυθαίρετα κι επιτακτικά
κι αν δεν υφίστανται
συνυπάρχουν
αντανακλούν εικόνες
ζωντανεύουν σκηνικά
στου μυαλού τους διαδρόμους
τα όρια ρευστά
φαντασία
αλήθεια
γλυκειά επιθυμία
δάκρυ αθόρυβο
νηφάλιες εκρήξεις
συμπτώματα νοσταλγίας
εικονομάχοι
εικονολάτρες
κι οι κατακτητές προ των πυλών
οδοιπόροι χωρίς χάρτες
αυτοπεριστρεφόμενοι
βυζαντινοί διάλογοι
κύκλοι φαύλοι
κι η απειλή να αιθεροβατεί
δαμόκλειος σπάθη
στ΄ακροφυλάκια ούτε ψυχή
το αύριο κατέρρευσε
κατακτητές
εντός των τειχών
εάλω η πόλις ερήμην
σειρήνες διαχρονικές
ακούει κανείς;
σκαλοπατάκια της οργής
εμφανιστήκατε νωρίς
στο κατολίσθημα
μεταμοντέρνας εποχής
σαν πέτρινοι μάρτυρες
μιας προσευχής
στη νόηση
δώσατε ερέθισμα
χροιά
η θύμηση υφίσταται
σκιρτά
τρίζουν θεμέλεια
σα θεριό ξεφυσά
κοίτα που ψάχνει
να πιαστεί
η ελπίδα της ανατροπής
σε έδαφος εύφορο
υπόγειας φυγής
όπου το στήριγμα
καλά κρατεί
σε στρώματα λίθινα
γερά βαθιά
εκεί ακριβώς επιθυμείς
για λίγο να αφουγκραστείς
αναστενάγματα
παλμούς
φαντάσματα
βήματα
λόγια παλιάς εντολής
μέσα στα έγκατα της γης
κάτω απ΄τη σκόνη αναζητείς
διακαώς θες να γευτείς
της ιστορίας στάλες στοργής
σ΄ένα πέλαγο γράμματα
ψάχνω φτιάχνω οράματα
στα μισά απελπίζομαι
τριγυρίζω ζαλίζομαι
κι είναι η νύχτα ορθάνοιχτη
στο σεργιάνι οι κατάδικοι
πάνω κάτω κι ολόγυρα
κρούουν κώδωνες κίνδυνοι
παραμένω χαλύβδινη
κι ας νομίζω πως χάνομαι
είν΄οι λέξεις μου νήματα
που κινούν τα νοήματα
κι απ΄το τέλμα ανασύρονται
κάθε είδους αισθήματα
ίσως γι άλλους ασήμαντα
ξεχασμένα μηνύματα
μα για μένα φάροι με σήμαντρα
λάμψη και ήχοι πάνω σε κύματα
διαλαλούν ότι χωρίς προσχήματα
σχεδιάζ΄η ζωή τα μεγάλα κινήματα
σε εννιά χιλιάδες σύννεφα
στου κόσμου τα φυγόκεντρα
απ΄όλα μακρυά
υπερίπταται η Χαρά
αιθέρες αρμενίζει
ξέφραγη η καρδιά
δίνει ό,τι παίρνει
χαρίζει στ΄όνειρο φιλιά
μάτια μου
κομμάτια
μονοπάτια μου
δεν έχει επιστροφή
στου απείρου το γαλάζιο
το άυλο βουνά κινεί
γιατρειά σε κάθε πληγή
σε εννιά χιλιάδες σύννεφα
νέα ανάσα μετεωρεί
καλείται αλλά
αρνείται να προσεδαφιστεί
Θεέ της Χαράς
ας ήτανε να διαρκούσε εσαεί
στα γλυκά νερά πάνω χορεύουν
αγγελούδια νυχτερινά
και στις όχθες μια σιωπή κι ένα δέος
για της φύσης τα μυστικά
αναζήτηση πάλι στο τέρμα
κι ω του θαύματος
αναδύθηκες
όπως παλιά
είν΄αδύνατο να μείνει κρυφό
το χαμόγελο μια ζωγραφιά
δεν ταιριάζει όμως τόση χαρά
όταν ζει και βασιλεύει ο καημός
στο βυθό να φωλιάσεις λιγάκι
εσύ τώρα μονάκριβο μου φως
τα γλυκά νερά δε μαρτυράνε
όσο κι αν καις σαν ήλιος θεός
επιτρέπεται να ονειρεύεστε…
φτάνει να μην αναμένετε
πραγματοποίηση
γιατί μετά καταλήγετε
ένας από τους πολλούς
τυχοδιώχτες της ζωής
κι αυτό δεν αρμόζει
σε…οραματιστές
…
αστεία συγγράμματα μικρής εποχής
εντυπώσεις χρόνου περασμένου
που αναβίωσε ξαφνικά από τις στάχτες
ήσουν αγέννητο όταν προδιαγραφόταν το μέλλον σου
κι εσύ το έσβηνες με το έτσι θέλω
σα στο σπίτι σας
περάστε
εκείνοι δεν ζουν πια εδώ
κι ας μην έφυγαν ποτέ
σκιές ευπρόσδεκτες εν περιστάσει
τα παραλές…
κυμματούσα σελήνη
στη σκιά σου σε ξορκίζω
άλλο μη με μαγεύεις
ψάχνω ακόμη στους δρόμους
χρυσαυγές και χαράματα
δε φυσάει…
ούτε φέγγει…
ποιός ξέρει αν υπήρξε στ΄αλήθεια
ή απλώς χάθηκε…
και τί ήταν…
μήτ΄άνεμος μήτ΄αστέρι…
ένα παράξενο συγκυρίας φαινόμενο
κεραυνός διαρκείας
που στο διάβα του τα πάντα σιγόκαιγε…
η ξεσκέπαστη μοίρα παλλόμενη…
έχουν στάξει όλα τώρα λιωμένα…
κρανίου τόπος…
μια καμένη γη ό,τι απόμεινε…
μετά από αναρρίθμητες χαμηλές πτήσεις…
προσγείωση σε χώρα άγνωστη…
σβησμένη απ΄το χάρτη…
ερημική
χωρίς γέφυρες…
χωρίς οάσεις…
επιχείρηση διεξόδου…
έφοδος…
νέα φάλαγγα μυρμηγκιών
καλύπτει και βαραίνει τα πάντα
στο πέρασμα της…
διακτινισμός στο είναι…
μούδιασμα…
όλα στα λευκά…
αλλαγή συνθηματικού…
στόχος ν΄ανοίξουν οι πύλες…
να ξεπεραστούν τα οχυρά…
προσδοκία ειρηνικής κατάκτησης
ονείρου που αντιστέκεται…
ελπίδα διαύλου απογείωσης
για πτήσεις στα ψηλά…
και το ερώτημα παραμένει -
ν΄αμύνεται κανείς ή να μην αμύνεται..;
εικόνες έκρηξης
εκκωφαντικής…
εικόνες φρίκης…
που μυρίζουν μπαρούτι…
κάθε μέρα…
αδιάκοπα…
κλείνεις τα μάτια
κι αυτές συνεχίζουν…
επίμονα…
ξεπηδούν ανά πάσα στιγμή…
από το πουθενά…
και σε ταλανίζουν…
πάνω που πίστεψες
ότι μπορείς ν΄αγνοείς…
να ξεχνάς…
να προχωράς…
επειδή πρέπει να προχωράς…
χτυποκάρδι πέτρινο…
σα γιγαντιαίο τείχος…
σε περικλείει…
σε ξεκουφαίνει…
η συνείδηση σου υπερχειλίζει…
διατυμπανίζοντας σου
ν΄αντιδράσεις…
να δώσεις κουράγιο…
να κινήσεις θεούς και δαίμονες
για ν΄αλλάξει επιτέλους η σκηνή…
τόσα θύματα…
παντού…
κι εσύ…
ντρέπεσαι…
γιατί εσύ…
είσαι εδώ
και…ζεις
ετοίμασε τις αποσκευές της από νωρίς…μια ανεξήγητη προαίσθηση ίσως της το είχε ψιθυρίσει ότι έφτασε η στιγμή…ακούμπησε με προσοχή το μικρό σακκίδιο πάνω στο σκονισμένο παγκάκι και ξανακοίταξε τον πίνακα που ανανεωνόταν σαν κροταλίας…άλλα δέκα λεπτά καθυστέρηση…και τί είναι δέκα λεπτά μπροστά στα τόσα χρόνια που πέρασαν…προς τα πού άραγε…πρώτα προς τον πιο κοντινό μεγάλο σταθμό…για μετά θα σκεφτόταν στη διαδρομή…είχε σύνολο εικοσιπέντε λεπτά δηλαδή…δεν ήταν σίγουρη αν ήθελε κόσμο ή απλά έναν απόμερο προορισμό για να πνίξει τα δάκρυα της…όχι δεν ήθελε να δει κανέναν αυτή τη στιγμή…μόνο να φύγει όσο το δυνατό πιο γρήγορα…ν’αφήσει πίσω της τον εφιάλτη που κάποτε είχε ξεκινήσει ως όνειρο…το τρένο πλησίαζε…έπρεπε να βιαστεί…μερικοί έδιναν μάχη για μια θεσούλα…προτίμησε να κρατάει το χερούλι στο διάδρομο μπροστά στην έξοδο…ο αέρας ανέμιζε τα μονίμως ατίθασα μαλλιά της…τα βλέμματα των συνταξιδιωτών της την παραξένεψαν…μα πώς μπορούσαν να τη θεωρούν ακόμα γοητευτική…αυτή ένοιωθε χλωμή κι απεριποίητη…η αγωνία καθρεπτιζόταν στο πρόσωπο της…αγάπη…ένοιωσε ένα σφίξιμο στο στήθος με το που σκέφτηκε την έννοια και μόνο…αγάπη…σκέτη θλίψη…δεν πρέπει να επαναληφθεί…δεν υπάρχει αγάπη…μόνο εξάρτηση…αυτό της έλειπε τώρα…η ερμηνεία του όρου…λες κι η πραγματικότητα δεν της έφτανε και της περίσσευε…το τρίξιμο στις ράγες την επανέφερε στο ταξίδι…άφιξη…κατέβηκε με μεγάλη ευκολία…τα υπάρχοντα της λιγοστά κι ανάλαφρα…κι αυτό σκόπιμο…μία εξάρτηση λιγότερη…προχώρησε προς τον κίτρινο πίνακα με τα δρομολόγια…απ’εδώ πια μπορούσε να διαλέξει το καταφύγιο της…η θάλασσα δυστυχώς πολύ μακρυά…μόνο στη θύμηση της αρμύρας αναζωογονήθηκε…το εκτυφλωτικό γαλάζιο…απόφαση ελήφθην…νότια και πάλι νότια…δε θα τολμούσε ποτέ να την ακολουθήσει…θα το σεβόταν ότι χρειαζόταν λίγο χρόνο μόνη…ένα τέλος…ένα διάλειμμα…μα πώς ήταν δυνατόν να σκέφτεται έτσι…άρα δεν τελείωσε…μήπως τελειώνει όμως τίποτα ποτέ…ακόμη και η ίδια η ζωή δεν παύει…ένας κύκλος κι άλλοι κύκλοι…όπως αυτοί γύρω από τα μάτια της…αϋπνία…εξασθένηση…πίκρα…όταν ήταν μικρή σιχαινόταν αυτές τις γυναίκες που δεν μπορούσαν να κρύψουν τον πόνο τους κι έκλαιγαν ή κάθονταν περίλυπα αμίλητες σε μια γωνιά με μικρές ρυτίδες γύρω από τα πεσμένα χείλη…πόσο σκληρά τις έκρινε αλήθεια τότε…είχε μισή ώρα στη διάθεση της…όσο για ένα γρήγορο καφέ…ξανά το σακκίδιο στον ώμο…βαθιά μέσα της το ήξερε ήδη…θα επέστρεφε πάλι…η φυγή αποτελούσε συχνά εύκολη λύση…και δεν ήταν στόχος της ποτέ να γίνει λιποτάκτης…
δεκαεπτά τουλίπες
σ΄όλα τα χρώματα
για μια γιορτή…
σαν ένα σμήνος από πουλιά
αποδημητικά
μοιάζουν τα χρόνια…
βιαστικά…
κυνηγημένα…
πέταξαν κι έφυγαν…
αφήνοντας πίσω τους
μίαν αύρα απορίας
κι ένα χαμόγελο…
μια ανάσα
ένας ψίθυρος
σκίρτημα μιας στιγμής
αναδύεται απρόσκλητο από το παρελθόν
γυροφέρνει αέρινα την καρδιά
φωλιάζει απαλά
χαρίζοντας σπινθήρα ζωής
στο στιχάκι
που γεννιέται
για να φωτίζει
να ζεσταίνει
να θυμίζει χρόνια μετά
την ανάσα
τον ψίθυρο
το σκίρτημα μιας στιγμής…
σα λιμνούλες φεγγαράδας
δυο μάτια υγρά
πίσω από κλειστά παράθυρα
περιμένουν τον ερχομό του πρώτου
λαμπαδιάσματος της αυγής…
απόλυτο κατακάθι μεσονυχτίου…
ώρα κολάσεων
και στοργής…
μια ανεμοθύελλα χρυσόσκονης
πλημμυρίζει αναπάντεχα
το βαθυγάλαζο τ΄ουρανού
όποιος λέει ότι τ΄αστέρια δε δακρύζουν ποτέ…
κάνει λάθος μάτια μου…
υάκινθους στα μαλλιά
κι αντανακλάσεις φωτός
στο χλωμό πρόσωπο
σε μονοπάτι αγέλαστο
για την αντίπερα όχθη
την απάνεμη
ένα φτερούγισμα θυμωμένης νιότης
κι εσύ εδώ αναζητάς τις γραμμές
που χωρίζουν κι ενώνουν
το αιώνιο με το πρόσκαιρο
το γήινο με το υπερπέραν
ακροβασία ονείρου
μισή αλήθεια
που έτυχε να αντιφεγγίζει
σε μια στιγμή ανύποπτη
στο ρυάκι του χρόνου…
ταξίδι ατέρμονο…
με πυξίδα την ασίγαστη αγάπη για τη γλώσσα…
την ομορφιά…
την τέχνη…
το όνειρο…
τη ζωή…
την Ποίηση
ταξίδι ατέρμονο…
συχνά άκρως απειλητικό…
Φουσκοθαλασσιά…
ανάγκη επιτακτική
…κατά καιρούς…
γι αγκυροβόλι…
απόβαση σε ιστολιμανάκι…
παράδοση φορτίου…
μια ανάσα για ανεφοδιασμό
και μετά εκ νέου…
επιστροφή
στην πελαγίσια αρμύρα…
Μαριάννα