Άηχες λέξεις διεκδικούνε φωνή.

Σ΄έναν κόσμο που βρίθει από θορύβους

εσύ καλείσαι να γράφεις

ως αγωγός της σιωπής.

Το αποδέχεσαι με φυσικότητα.

Εν γνώσει σου κοινοποιείσαι

διακριτικά και συνάμα ευδιάκριτα.

Γιατί αν δε χαρίσεις εν ώρα

τις ιδέες σου ελεύθερα…

τη στιγμή του ύπνου του ύστατου

στο ίδιο μνήμα 

κι αυτές μαζί με σένα

θα ενταφιαστούν.

Η ποίηση δεν ήταν ποτέ θέμα προσωπικό.

Ευτυχώς…

Πώς αλλοιώς θα μεταδίδονταν

από σιωπή σε σιωπή

τόσες ομορφιές κι αλήθειες

μέσ΄από τα πέτρινα πέπλα

των αόρατων αιώνων..;