της νιότης το φτερούγισμα

δυο σπιθαμές αγέρι

η έκσταση λαμπάδιασμα

μια σπίθα στο κενό

του χρόνου η αναπνοή

χάδι απαλό που καίει

πόσο σύντομα διανύονται

της ζωής οι παρυφές

αναρριχώντας το όνειρο

με λέξεις για θηλιές

σε ύψωμα προσδένεται

κι ανακαλεί στη μνήμη

πλαίσιο σκηνής φυγόδικης

κάπως λησμονημένης

σε μία εποχή όχι πρόσφατη

ταξίδι παραμεσόγειο

στη φλογερή Ανδαλουσία

το χέρι σου απλώθηκε

σα χάρτης γεωγραφίας

και η τσιγγάνα αποφάνθηκε

ότι λεπτές γραμμές

που άτεμνες παράλληλα

διασχίζουν την παλάμη

σημάδια είναι αδιάσειστα

ενός θεσπέσιου μέλλοντος

για σπάνιες κι ανύποπτες

μεγάλες διαδρομές

-Λες;