Χθες το απόγευμα,
εμφανίστηκε ένα σύννεφο
έξω από το παράθυρο μου,
τόσο λευκό κι αφράτο,
που ώθησε στο βάθος τον ουρανό
να μεταμφιεστεί σ΄ένα χρώμα
ζωηρό και γαλάζιο,
σχεδόν κυανό…
Δυστυχώς έφυγε πολύ βιαστικά,
ούτως ώστε, χωρίς μεγάλη καθυστέρηση,
να επανέλθει στον ορίζοντα
το γνωστό και ανέκφραστο γκρίζο.
Τι όμορφο αν τα σύννεφα,
στο επόμενο παιχνίδι φωτός,
γινόντουσαν πιο αργοτάξιδα…
Τι όμορφο αν η ζωή
επιβράδυνε λίγο στις ηλιαχτίδες…
