Σεπτέμβρης

Μεσούσης της νύχτας,

ενώ κοιμόσουν,

χαμογελούσες στο όνειρο σου

κι εγώ σε κοίταγα εκστατικά…

Σε άυλα ταξίδια περιπλανιόσουν,

κάτω απ΄τα μάτια τα βοτσαλωτά…

Απαλά χάιδευα το ζεστό μέτωπο σου,

παραμερίζοντας λίγα μαλλιά…

Έξω η βροχή είχε σταματήσει από ώρα,

ακουγόταν μόνο ένα γλυκό αεράκι

ν΄αναστενάζει δειλά-δειλά…

Κι ένοιωσα πάλι, μετά από χρόνια,

πως αυτός ο Σεπτέμβρης είναι σαγήνη,

είναι Σεπτέμβρης από καρδιά…