Ελλείψει

Το μυαλό,

ένας ατίθασος λιποτάκτης

της πιο αφόρητης

και πολύκοσμης μοναξιάς…

Ασφυξία.

Η μνήμη,

αυτόνομη και πενθούσα,

ευελπιστεί ν’ αποστάξει,

μέσ’ από στίχους και μουσικές,

λίγο βάλσαμο

σε πληγές μυστικές…

Οι στιγμές αυτομαστιγώνονται,

καρδιοκτύπι σε αρρυθμία

και δάκρυ βουβό,

μία συγκίνηση απόκοσμη…

Ανήμπορη η αντίσταση

καταρρέει μπρος

την ανείπωτη έλξη

μίας τεραστίων διαστάσεων

μαγνητικής οδύνης…

Ελλείψει αστεριού…

ακρωτηριασμός

και σκοτάδι

και σιωπή.