Επέτειος

Παρασκευή, 3 Δεκεμβρίου 1993, 13.30′

Η κυρία, του κυρίου, ω κυρία..!

Ο κύριος, της κυρίας, ω κύριε..!

Και ιδού το διά νόμου σύμπλεγμα,

μετά από δεκαπενταετίας το βίωμα,

τα δυο μας, καλέ μου…

Ψυχές σε αντανάκλαση καθώς συγκρούονται ελαφρά

τα κομψά ποτηράκια. Ντινγκ..!

Ισπανικό σέρυ και τα δέοντα.

Προστίθενται χρόνια στα μάτια,

αρχίζει κανείς ν’ αγνοεί της ίριδας το χρώμα,

σε τέτοια άδυτα βαθυπέλαγα

διεισδύει πλέον το βλέμμα…

Εκεί που δε δύναται κανείς άλλος να κοιτάξει,

στον απόλυτο βυθό, στο κοινό παρελθόν

και στο μέλλον.

Ασκητές στο πεντάγραμμο της τύχης.

Οι κινήσεις σαν προσυνεννοημένες

κι η κρυφή μαγεία…μα η περηφάνεια της στιγμής, φυσικά.

Ανόητο ίσως, αλλά αληθινό το συναίσθημα.

Επετεύχθη, αναλογίζεσαι…

όχι από σύμβαση, αλλά εκούσια.

Καμία επιπρόσθετη ευχή, ούτε καν συγχαρητήρια.

Όσο υπάρχει επιθυμία… 

κάπως έτσι διατυπώθηκε η αρχή,

ως στοίχημα,

το οποίο ισχύει ακόμα.

Και συνεχιζόμαστε…

Υ. Γ. Στο αξιέραστο έτερον ήμισυ, τον πιο τακτικό μου αναγνώστη.