Στο πλατύσκαλο του φωτός

Όταν δεν αντέχει κανείς τις αλήθειες,

ωμές και παραμορφωμένες,

τις στιχοποιεί λυρικά…

Κι ανάλαφρα πια τις εναποθέτει

στο πλατύσκαλο του φωτός,

εκεί που ξαπλώνουν συνήθως,

περήφανα και νωχελικά,

οι αρχοντικές γάτες,

όταν έχει λιακάδα…

Σκόνταψα στη σφορδή επιθυμία

να διεκδικώ αυτό που ποτέ δε μου ανήκε,

παραβιάζοντας όρκους και όρους άγραφους

από το μυστικό κώδικα κρίσης.

Αγνόησα τα ψηλά τείχη

και τις κρυψώνες της αυτοάμυνας

κι εστίασα στο αόρατο νήμα,

το φτιαγμένο από κοινού στ’ αδράχτι

και στην ανέμη του χρόνου,

αυτό που αντέχει ακόμη στους καιρούς…

Αμφίδρομη έμπνευση κι εκκωφαντικός

ο ήχος της σιωπής.

Κάτω από τη σκιά του Εγώ σιγοκαίει

η υπαρκτή έκφραση

ενός έρωτα απόλυτου

για μιαν ιδέα…

Τα προεόρτια της γένεσης

κρύβουν την πιο γλυκιά χαρά.

Η επιφανειακή υποταγή της φύσης το Χειμώνα,

μία κεκαλυμμένη δύναμη αναβράζουσα

που αναμένει ελπιδοφόρα και σίγουρη,

ότι η Άνοιξη θα ξαναρθεί,

όπως πάντα…

Κι η πάλη ενάντια στη ματαιότητα,

το χρόνο και τη φθίνουσα ύλη,

θα τεθεί έστω για λίγο ουτοπικά

σε ανάπαυλα…

Ίσως μοιάζουν όλα αφενός,

μετέωρα, ρευστά κι εκκρεμή,

αλλά αφετέρου,

παραμένουν τόσο βαθύτατα ουσιώδη,

αναφαίρετα και βαρυσήμαντα συστατικά ζωής.