Περιδιάβαση

Στην καρδιά του Χειμώνα,

μία έξοδος αλλοιώτικη…

Το πρόσωπο παραλύει

από ένα κατεψυγμένο αεράκι.

Η σταθερή, ήπια θερμοκρασία σε κλειστό χώρο,

έχει γίνει συνήθεια μέχρι το μεδούλι,

κακή συνήθεια…

Ο άνθρωπος οφείλει να αντιμετωπίζει

άφοβα τις αντιξοότητες.

Επιρρεπείς στα χλιαρά,

οι πλείστοι εκεί καταλήγουμε…

Φυγόπονοι…

Αγνοώντας το γεγονός,

ότι χωρίς να έχει κανείς εμπειρία

του απόλυτου σκότους,

δε θα είναι σε θέση να εκτιμήσει

την τρεμάμενη φλόγα ενός κεριού,

δε θα μπορέσει ποτέ 

να ερωτευτεί παιχνιδίζοντας

μέσα στη φεγγαρόλουστη νύχτα,

ούτε πρόκειται να αγαπήσει

τις τρυφερές ηλιαχτίδες 

ενός ανοιξιάτικου πρωϊνού…

Μια περιδιάβαση η ζωή

κι εμείς…

επιβάτες δύο ταχυτήτων,

με εισιτήριο χωρίς επιστροφή…

Ένα ακατανίκητο εκκρεμές

ανάμεσα στη βιοποριστική πάλη

και τη χαρά της εκεχειρίας.

Ανάμεσα στο πνεύμα

και την ηδονή.

Αναζήτηση ισοζυγίου καθαρής νόησης

και αδιάσειστου ενστίκτου.

Πάθος και Εγκράτεια.

Απόλαυση και Δημιουργία.

Βίος και πολιτεία.

Σκιαγράφηση ενός αληθινού έργου ζωής,

οδοιπορικό στο κρύο και τη ζέστη,

πάνω σε ροδοπέταλα και αγκάθια…

Τιμή σε εκείνους που σκληραγωγήθηκαν.

Τιμή σε εκείνους που επέζησαν

διασχίζοντας βυθούς και βουνοκορφές,

συναντώντας γοργόνες και τέρατα,

θηρία ανήμερα και πεταλούδες,

εισπνέοντας τη γλύκα τού Χιονιά

και χορεύοντας μεθυσμένοι

από τις σταγόνες της βροχής…