Ο χρόνος στον αστερισμό των ήχων.
Αφουγκράζομαι τα κουδουνίσματα του τηλεφώνου,
τη δυνατή μουσική της νεαρής στο διπλανό διαμέρισμα,
τις φωνές του ηλικιωμένου στον τρίτο όροφο,
το κλάμα ενός παιδιού στο απέναντι μπαλκόνι,
τα βήματα στις σκάλες,
τον αχό των αυτοκινήτων,
τη σειρήνα του ασθενοφόρου,
το συναγερμό της πυροσβεστικής,
τις αναγγελίες αναχωρήσεων και αφίξεων,
το τρίξιμο των τρένων στις ράγες,
το Χαμόγελο της Τζοκόντας του Μάνου,
το σφύριγμα της τσαγέρας,
την ανάσα μου…
Σαν ένα πολύχρωμο καρουζέλ σε παιδική χαρά,
σα μία αργή πιρουέτα σε παγοδρόμιο,
χαϊδαγκαλιές και στροβιλίσματα
ήχου-χρόνου που δραπετεύει
και φεύγει.
Έφυγε…
Μαριάννα
